Ken je dat verhaal van die operatie? Nou, die ging niet door. Afgelopen dinsdag stortte na een opname van ruim 24 uur, 16 uur nuchter (hangry!) en anderhalve week spanning, mijn wereld in. Ik wist niet meer hoe ik mezelf weer bij elkaar moest rapen en hoe ik ooit opnieuw weer voor de operatie kon gaan. Maar echt. Geen idee. Ik voelde zó me leeg en hopeloos. Maar wat ik niet wist – of nou ja, was vergeten – is de enorme veerkracht die wij bezitten. De potentie om met dezelfde vaart als dat je in een dal terechtkomt, er ook weer uit te komen. Het heeft me ontzettend verrast en daardoor heb ik meer vertrouwen dan ooit dat het goedkomt.

Ik wil je eraan herinneren dat je veerkrachtig bent. Dat je alles in je hebt om door te kunnen gaan. Niet direct, niet gelijk maar stap voor stap gaat het lukken. Gaat het óns lukken. Jij en ik. Bekijk bericht

Het is zo ver. De datum van de operatie is bekend. Sterker nog, vandaag word ik opgenomen en morgen geopereerd. AAAAAH! Het is bizar hoe mijn leven opnieuw op zijn kop stond toen ik dit nieuws anderhalve week geleden te horen kreeg. Hoe een blij en opgelucht gevoel – eindelijk het ‘einde’ van deze ellende in zicht – zich afwisselt met angst, spanning en onzekerheid. Ik wilde ter voorbereiding heel graag mijn gedachten op papier zetten en je in deze blogpost meenemen in mijn gedachten van deze spannende periode.

Wait what, operatie? Check deze blog. Bekijk bericht

Wat kan ik goed, wat vind ik belangrijk en wat vind ik nou écht leuk om te doen? Drie vragen die sinds ik ben afgestudeerd als een rode draad door mijn werkende leven lopen. Bij elke baan leer ik weer een beetje meer en wordt het antwoord op deze vragen duidelijker. Ik hou ervan om mensen te verbinden met dat wat ze echt leuk vinden, mensen te helpen en van verhalen vertellen met tekst en beeld. En ik wil een baan met een maatschappelijk belang. Dat geeft me een gevoel dat ik iets bijdraag aan de wereld.

Sinds augustus ben ik werkzaam als communicatiemedewerker bij de brandweer. Een plek waar dat allemaal samenkomt. Deze blog in samenwerking met Unique is de perfecte kans om jou te vertellen hoe ik erachter kwam waar ik blij van word in mijn werk en hoe jij dit ook kunt ontdekken. Bekijk bericht

Vorige week postte ik een blog met tips voor een nieuwe start met daarbij de vraag of je me kon helpen. Ik wil namelijk heel graag weer meer delen en schrijven. Maar hoe? Geen idee. Ik kreeg heel veel leuke ideeën en tips in de reacties en via de mail. Dank daarvoor. Echt heel erg leuk en lief! Amber reageerde met het idee om te schrijven over accepteren en loslaten. Mocht dat nu nét een proces zijn waar ik middenin zit. Er is naast het verlies van ons kindje nog veel meer wat op dit moment speelt. Bekijk bericht

Vorige week maandag gierden de zenuwen door mijn lijf in de ochtend. Nu, een week later, ben ik ontzettend opgelucht en blij dat ik ondanks mijn twijfels, wel op de publiceerknop heb geklikt en mijn verhaal met jou heb gedeeld. Zolang ik blog heb ik nooit echt een drempel gevoeld om iets online te delen, maar nu was dat letterlijk een heel ander verhaal. Ik voelde me zo onwijs kwetsbaar. Maar het gevoel dat ik het zo graag aan je wilde vertellen en je laten weten wat er de afgelopen maanden is gebeurd, overheersde.

Maar dat niet alleen. Het voelt alsof ik met deze ervaring een missie heb. Een missie om tussen alle blije zwangere-buiken-foto’s en baby-aankondigingen de (online) wereld te laten zien dat zwanger zijn niet altijd goed gaat. Dat er ook hele verdrietige verhalen zijn. Zo verdrietig en persoonlijk dat ze vaak niet gedeeld worden. Ik hoop zo dat ik er voor die mensen kan zijn, ze kan laten zien dat ze niet alleen zijn en dat we ons verdriet en het gemis van ons kindje kunnen delen.

“Er zijn meer moeders om je heen dan je kunt zien.”

In deze blogpost wil ik je meenemen in hoe mijn leven er nu uit ziet. Ik heb een nieuwe baan en we zijn onze bruiloft aan het plannen. Maar ik wil je ook vertellen over hoe mijn leven doorgaat zonder onze grote liefde. Bekijk bericht